Na alle ervaringen en belevenissen tijdens de eerste 8 maanden van de reis, verwachte ik niet snel meer onder de inruk te zijn van een nieuw land. Echter, het tegendeel is waar. Welkom in Peru. Hier komt een nieuwe aflevering om jullie jaloers te maken 
De missie begon maandag de 23e van augustus. Het was die dag dat ik vanuit Frankfurt via Madrid naar Lima vloog. Na 33 vluchten moest het er een keer van komen: zelf was ik veilig aangekomen, maar mijn bagage was er nog niet. Wel typisch dat het met de rare Afrikaanse vliegveldtaferelen allemaal goed gaat, en nota bene in Madrid lukt het ze om mijn bagage kwijt te raken.
Hoe dan ook, na aankomst gingen we de volgende ochtend gelijk de jungle in. We werden opgepikt door de eigenaar van het bedrijf (2e generatie Zwitserse emigrant) waarvoor ik een week of 6 aan de slag zou gaan. In zijn grote Dodge pick up (later zou blijken dat dit absoluut geen overbodig luxe auto was) gingen we dwars door het Andes gebergte richting de voorlopers van de Amazone. Wat een fantastische rit! Het was nog een zware rit ook, want de hoogste bergtop die we over gingen was 4800 meter. Uit voorzorg neemt hij altijd een chauffeur en een zuurstoffles mee voor noodgevallen. Het Andes gebergte is kaal en ruig, met hele steile en hoge hellingen, de hoogste met sneeuw. Je komt door die typisch Peruaanse dorpjes en onderweg zagen we nog bijzondere lama soorten op de pampa’s lopen.
Na een uur of 8 kwamen we aan op de kwekerijen, om precies te zijn 3 op verschillende hoogtes. Daarom kunnen ze zo’n beetje alles telen en ze hebben dan ook niet voor niets meer als 500 (!) verschillende soorten bloemen en planten in hun assortiment. Die verkopen ze vooral in hun tuincentra in Lima en voor hoveniersactiviteiten. Helemaal de rit naar hoogste van de 3 farms op 2400 meter was apart. Dan rijd je dus echt door de bush bush een berg op, een beetje zoals in de Wereldnatuurfonds reclame, alleen de Toekan ontbrak. Om een lang verhaal kort te maken hebben we hier eerst 3 dagen rond gekeken om daarna terug te gaan naar Lima. De week erna ben ik weer teruggegaan (mijn bagage was ondertussen nog steeds kwijt). Deze keer echter voor een week of 2, om teeltadvies en training te geven. Dit waren niet de 2 meest boeiende weken en in het jungle stadje was ook niet veel bijzonders aan de hand, dus ik houd het even kort. Wat wel bijzonder was, was het laatste weekend. Toen ben ik met de baas die overkwam uit Lima (met mijn bagage die Iberia na 12 (!) dagen eindelijk gevonden had) nog dieper de jungle ingereden, richting Oxapampa. Dit is een ouderwets stadje waar na WOII veel Duitsers heen geëmigreerd zijn. Alle huizen zijn van hout en de wegen onverhard. Het is net of je terug in de tijd gaat. Hier zijn we op zijn herbebossingproject van 1000 ha wezen kijken en op zondag een ‘plant safari’ wezen maken. Hier heb ik nog een bijzondere wilde orchidee gevonden. Enige navraag bij een expert in Lima leerde me later dat het een Epidendrum Nocturnum was, die normaal gesproken hier niet voor komt.
Terug in Lima begonde Peruflora, een bloemenbeurs voor het algemene publiek. Deze was bij mij in de wijk, genaamd Miraflores. Topwijk om in te wonen, het Bondi van Lima. Rustig, veel hostels vol met surfers en om de hoek bij het strand en een groot modern winkelcentrum. Om de andere hoek zat het Atlantic casino, inderdaad de plek waar een van onze landgenoten heeft huisgehouden. Maargoed, die beurs dus. Ongekend wat een mensen, meer als 30.000 in 3 dagen en dat terwijl er met 10 serieuze stands echt niet veel bijzonders te zien was. Nederland was ook vertegenwoordigd met een klein standje en deze werd compleet platgelopen omdat er een paar bossen tulpen te zien waren. Er waren 2 bewakers aangesteld om de mensen massa in toom te houden. Bizar om die taferelen te zien! Het klimaat in Lima is overigens ook apart. Het is er momenteel winter. Slechts 1 dag per jaar valt er regen, maar bijna elke nacht is er 100% luchtvochtigheid. Dit betekent dat er een soort permanente miezer in de lucht hangt.
Maandag 20 september kreeg ik ineens een telefoontje van de Vitorelli familie. Ze gingen de volgende dag naar hun farm in Ica en wilden me uitnodigen deze te komen bekijken. De volgende morgen dus weer vroeg op en met meneer en mevrouw Vitorelli de stad uit en… de woestijn in. Ongekend wat een natuurpracht dit land te bieden heeft. Ga je Lima aan de zuidkant uit dan rijdt je door de Andes de amazone in en ten noorden en zuiden is het een en al woestijn! Het verhaal van de Vitorelli´s en hun farm is een bijzondere. 35 jaar geleden teelden ze maïs op 100 ha ten noorden van Lima, maar werden ze door de landhervormingen in de jaren ´70 van hun land gejaagd. Vervolgens konden ze door het opkomende terrorisme in Peru (dat toen erger was als de FARC in Colombia nu) geen bedrijf beginnen en werkten ze als onderzoekers in de aardappelindustrie. Nadat Fujimori eind jaren ’90 het terrorisme beëindigde (dat was dan ook het enige dat hij goed heeft gedaan), zijn ze in 1998 in de woestijn van Ica opnieuw begonnen. Op een kleine oppervlakte zowel groente als bloemen, maar al gauw bleken de bloemen winstgevender. Zo kon het bedrijf uitgroeien tot 60 ha. Totdat 3 jaar geleden een hevige aardbeving met meer dan 1000 doden alles verwoeste. Ze zijn echter opnieuw begonnen en ik was erg onder de indruk van wat ik zag en hoe ze het deden. Heel professioneel, alles geïrrigeerd met dripleidingen en de nieuwe schaduwhallen voor nieuwe teelten (oa. lisianthus, hydrangea en anigozanthos) zagen er goed uit! Het was eigenlijk de bedoeling hier 1 dag te blijven, maar ik werd bijna gedwongen er een dag aan vast te plakken, want ik mocht niet weg voordat ik ook wat van de omgeving gezien had. ’s Avonds gingen we dineren aan de rand van een oase, de enige in Latijns Amerika. Die nacht vergeet ik niet snel, want om 3 uur trilde ik letterlijk m’n bed uit door een aardbeving. Een seconde of 40 trilde de hele wereld en ik wist voor het eerst echt even niet wat ik hiermee aan moest. In m’n onderbroek vloog ik maar naar buiten, waar zich op de binnenplaats rond het zwembad van het hotel wat mensen verzamelden, waarna het weer over was en iedereen weer ging slapen. Het zal allemaal wel, dacht ik, waarna ik ook m’n bed maar weer indook. De volgende dag bleek het 4,9 te zijn, aardig heftig maar gelukkig zonder schade en slachtoffers. Kan ook weer een vinkje voor, zullen we maar zeggen.
Onder het motto ‘als we iets doen, doen we het ook goed’ (en op Zanzibar had ik voor de rest ook helemaal niets toeristisch gedaan) zat ik de volgende ochtend in een klein vliegtuigje om vanuit de lucht de Nazca Lines te zien. Erg bijzonder om te zien en nog bijzonderder om je te verdiepen in hoe dit volk, ouder dan de Inca’s, dit duizenden jaren geleden hebben gerealiseerd. ’s Middags ging ik bij de buurman van de Vitorelli farm langs. Hier was een Nederlandse jongen van 32 de general manager van Seminis groentezaden, onderdeel van Monsanto. 120 ha land en in piekperiodes had hij 1800 man in dienst. Ongelofelijk wat een organisatie daar ineens weer stond middenin de woestijn. Compleet met een tankstation en ik telde 20 bussen om al het personeel te vervoeren! Kun je nagaan als er tussen de middag geluncht moet worden! Hij liet me snel een gedeelte van het bedrijf zien waarna ik door de Vitorelli’s weer op de bus terug naar Lima gezet werd. Een onverwacht mooi avontuurtje tussendoor.
Terwijl ik dit verhaal type, zit mijn verblijf in Peru er bijna op. Ik ben met de bus onderweg van Lima naar Chiclayo, om overmorgen via Tumbes door te reizen naar Guayaquil in Ecuador en rond 4 oktober in Quito aan te komen. Totaal 2000km over de Panamerican highway, wat een prachtroute is! In Quito is een grote internationale vakbeurs waar ik heenga en verder om wat kwekerijen te bezoeken. Was het in Azië spotgoedkoop om te vliegen, hier in Latijns Amerika is het peperduur. Dit komt simpelweg omdat er minder concurrentie is (in Azië is heb je AirAsia die de boel op scherp houdt). De bussen zijn echter vele malen beter als in Azië. De terminal is als een minivliegveld met incheckbalie en gates. De stoelen in de bus zijn ruim, er is een stewardess aan boord en alle maaltijden zijn inclusief. Beneden is zelfs een internethok, alleen dat werkt vandaag helaas niet. Het landschap is weer eens adembenemend, soms pal langs de kust, door slechts een paar dorpjes (waar de mensen in die traditioneel geweven poncho’s rondlopen en ezels het belangrijkste transportmiddel zijn) en verder veel duinen/woestijn en bergen. Nu ik dit type begint er zelfs een bingo in de bus, dus ik vermaak me prima! Ik zal zo maar eens voorstellen degene met een valse bingo deze trip voor straf 10 keer op en neer te laten maken.
Ik heb ongelofelijk genoten van de schoonheid van dit land en niet in de laatste plaats van de openheid en gastvrijheid van de mensen. De Australiërs hebben hier een goede naam in, maar de Peruvianen komen minimaal op gelijke hoogte! De 3 dames op kantoor in Lima waren geweldig om mee om te gaan. Ze hebben van alles voor me geregeld en ik werd overal voor uitgenodigd. Van het bagage gedoe met Iberia en buskaartjes tot lunches met familie bij hun thuis en avondjes stappen. De laatste avond hadden ze een ‘farewell diner’ geregeld. In een restaurant met prachtig uitzicht over de zee gingen we Peruviaans eten en werden en ondertussen dansvoorstellingen vertoond. Zelden zulke leuke collega’s gehad.
Ik kan nog wel pagina’s voltypen over Peru, maar het belangrijkste is gezegd, dus ik stop er mee voor nu. Het houdt maar niet op!
Groeten uit het land met een van de hoogste VW kever gehaltes ter wereld. Volgende keer vanuit Ecuador.
Popularity: 21%
