Vanuit Lima via Chiclayo na 21 uur in Tumbes aangekomen. De laatste hindernis alvorens de grens met Ecuador over te gaan. En met hindernis is in dit geval niets teveel gezegd. Bij het uitstappen van de bus kwam er al meteen een man naar me toe of ik toevallig naar Guayaquil in Ecuador moest, wat het geval was. Dan moest ik opschieten en snel met hem mee gaan, want de laatste bus stond op het punt van vertrek en in Ecuador schenen door ongeregeldheden de grens dicht te gaan. ‘Nooit zomaar met een vreemde meegaan’ is nog steeds een van de belangrijkste lessen tijdens het reizen. Iedereen kan dat wel zeggen. Dus voor ik zijn taxi instapte belde ik Dina op. Dit was een Uruguayaanse vrouw die ik via via kon en waar ik de dag ervoor in Chiclayo haar mango en passiefruit farm bezocht had. Het bleek te kloppen, maar ze adviseerde niet die taxi in te gaan. En inderdaad, ik moest naar het CIFA kantoor en die bleek een hele andere kant op te zijn als waar de taxi me heen wilde brengen. Wie weet wat er anders gebeurd was… Typische taferelen voor een grensstadje, waar alles meestal in het teken staat van handel, illegaliteit en criminaliteit.
In het CIFA kantoor (busmaatschappij) zat het vol wachtende mensen, die op een tv scherm de ontwikkelingen in Ecuador volgde. De grens zat ondertussen al dicht. Ik raakte aan de praat met 2 Duitse meiden die me op de hoogte brachten van wat er precies gaande was. Ik besloot niet te gaan zitten wachten, maar in Tumbes te overnachten en de volgende dag verder te kijken. De volgende dag ging de grens gelukkig weer open, dus voor wéér een dag later kocht ik een kaartje richting Guayaquil. Buitenlandse zaken had nog wel een negatief reisadvies uitstaan, maar dat is bullshit. Dat moet je vergelijken met al die loze weer alarms van het KNMI. Dan kunnen ze later in ieder geval zeggen: ‘Tsja, we hebben u gewaarschuwd.’ Gewoon je eigen conclusie trekken en gaan!
Eerste indruk van Ecuador? Wat een bananenrepubliek! Allereerst al door de politieke instabiliteit, maar ook omdat de eerste paar honderd km na de grensovergang zo’n beetje alleen uit bananenplantages bestond. Verder stonden bij elk tankstation of supermarkt een paar militairen met mitrailleurs de boel te bewaken. ‘Beter als politie’, dacht ik, want na de ‘coup poging’ zoals president Correa het noemde, hoef je daar niet meer op te rekenen. Het was zijn eigen leger die hem uit het ziekenhuis bevrijdde. Verder leek elke man die in of uit de bus stapte een boevenkop te hebben.
In Guayaquil, de grootste stad van Ecuador, de zondag gespendeerd door een botanische tuin te bezoeken en over de mooie boulevard te wandelen. De dag erna de laatste etappe richting Quito. Wéér 9 uurtjes in de bus, waarmee het totaal op 36 uur, 6 dagen en 2000 km komt. Ik keek er erg naar uit om na een week weer een beetje onder de mensen te zijn en een hoop Hollanders uit de bloemenwereld te gaan ontmoeten. Dat begon al gelijk goed, want na aankomst ging ik een biertje drinken met een oud klasgenoot die hier in de handel zit en die ik al een paar jaar niet gesproken had. Hij nam me mee naar een Hollandse kroeg waar Borsato uit de speakers schalde. Hoe bedoel je cultuurschok!
De rest van de week bestond uit beursbezoek, netwerken, drankjes doen, farm tours etc. Althans, dat was de bedoeling. Voor de eerste keer deze reis gooide mijn gezondheid roet in het eten. En goed ook! Wat was het geval: Een in de Peruaanse jungle opgelopen verkoudheid is in het vochtige klimaat van Lima nooit overgegaan en is in combinatie met de mega hoogte van Quito uitgegroeid tot een longinfectie. Dit betekende 3 dagen aan het zuurstof en 2 antibioticakuren. Dit betekende ook dat ik voor het eerst van m’n leven in een ziekenhuis lag en dat ik de beurs miste waarvoor ik speciaal kwam. Jammer is te zacht uitgedrukt. Helemaal klote komt dichter in de buurt! Maar het is even niet anders en gezondheid is het belangrijkst. Er zijn uiteraard ook positieve kanten aan een ziekenhuisverblijf. 1) Een 28 jarige Amsterdamse meid uit het hostel hielp me tijdens de onderzoeken en is daarna elke dag op bezoek geweest. Geen idee waar ik dat aan te danken had, maar wel helemaal super. 2) Ik had tijd zat om m’n Spaans weer verder kunnen oefenen met ongelofelijk aardige zusters. 3) Mijn boek over de Cubaanse revolutionair Che Guevarra is eindelijk uit. Ik werd ook nog vergeleken met de Ecuadoriaans president Correa (geen idee waarom), maar dit zet ik gemakshalve onder het kopje ‘negatief’.
Zaterdagmiddag mocht ik gaan en ik kon het niet laten nog snel de beurs te bezoeken, die dag alleen toegankelijk voor algemeen publiek. Toch nog mooi een afspraak geregeld voor maandag om een tropische farm te bezoeken. ‘Waar kunnen we u oppikken meneer? Hilton, Marriot?’ ‘Uhhmm, nouja ik slaap in de buurt van het Hilton (het Backpackers Inn hostel voor $11 per nacht,) dus laten we maar bij het Hilton afspreken ja.’
Nu nog een mooie 2 weken in Brazilië voor de boeg. In de Hollandse tuinders enclave Hollambra eens even kijken wat ze daar uitspoken. Dan via Rio de Janeiro weer terug naar Amsterdam en loop ik daarna weer door de Poeluk (moet er nog even niet aan denken). Dan kan ik me eindelijk gaan realiseren wat ik eigenlijk allemaal geflikt heb de afgelopen maanden en hoe bijzonder het was!
Voor de laatste keer de groeten! Ditmaal vanuit de hoogstgelegen hoofdstad ter wereld!
Popularity: 17%
