Na een onvergetelijke vakantie samen met Roy op de brommer richting Hanoi, zijn onze wegen inmiddels gesplitst en zijn we weer back to business. Volgende stop: Zanzibar, Tanzania. Wat weten we van dit eiland buiten dat het er paradijselijk mooi is? Inderdaad, Freddie Mercury is er ooit geboren (triviantje), maar daar blijft het dan ook bij.
Eerst nog even de reis ernaartoe, want dat is alweer een verhaal op zich. 20 juli was het dat ik na bijna 4 maanden Ho Chi Minh City verliet voor een vlucht naar Bangkok. Hier overgestapt in een oude Boeing 767 van Kenia airways waar ik bijna kapot ging van de stink lucht. Hoewel ik na al die tijd in Azië toch wel dacht wat gewend te zijn. In Bangkok nog wat hectiek omdat ik mijn retourticket vanaf Zanzibar nog moest boeken en ik anders niet mee mocht op de vlucht!!! ’s Ochtends vroeg geland op het vliegveld van Nairobi en dat vliegveld is een safari op zichzelf. Na enkele uren wachten naar een hal gelopen die door moest gaan voor gate 3. Het was een krappe hal overvol met reizigers, zonder enige vluchtinformatie of wat dan ook. Af en toe liep er iemand in gebrekkig Engels wat in de rondte te schreeuwen en als je dus even niet oplet, mis je gewoon je vlucht. Dit overkwam mij gelukkig niet. Nadat ik in de herrie een paar keer Zanzibar hoorde, liep ik tussen kleine propellervliegtuigjes over het platform naar de mijne. Precision Air, die naam klinkt me alsof ze onderweg ergens een bom af gaan gooien. Terwijl ik wacht tot we eindelijk de lucht in kunnen, zie ik op het platform vazanten en andere vogels in de prachtigste kleuren rondscharrelen. Belachelijk natuurlijk dat dit op een vliegveld te zien is! In het vliegtuigje krijg ik zelfs een ontbijtje voorgeschoteld. En niet alleen dat: Onderweg het mooiste uitzicht dat ik ooit uit een vliegtuig gezien heb en waarschijnlijk zal zien: De Kilimanjaro! Het duurt een minuut of 3 voordat we deze knoert voorbij zijn en dit beeld zal voor altijd in mijn geheugen gegrift blijven. Helder blauwe lucht, een wolkendek niet helemaal dicht zodat je tot de grond kunt kijken en dan die reusachtige berg die er doorheen komt met eeuwige sneeuw op de top. Ooit moet en zal ik op diezelfde berg ook de top halen, dat staat vast!
Op Zanzibar International Airport aangekomen zonder gedoe een visum. Op naar de bagage banden. Via 2 gaten in de muur waarachter tractors af en aan rijden word je bagage op een soort desk gedropt en zoek het verder maar uit. Ik zie nog die toeristen achter me met mach 3 de hal in lopen, om vervolgens met grote verbaasde pupillen terug te komen omdat dit de manier is zoals het hier werkt. Karibu, welcome to Africa! Bij de uitgang niemand met een bordje met mijn naam. Zou er dan toch iets verkeerd gegaan zijn? Ik loop terug naar de deur en zie een man met een vodje in zijn hand en heel toevallig in het hoekje van zijn papier staat het woord ‘flower’. Dat is Combo, die me bij het huis van Peter afgooit. Dit is de meest fascinerende man die ik ooit ben tegengekomen, maar om het verhaal duidelijk te houden zal ik eerst de hele situatie even uitleggen.
Peter is een blanke man die geboren is op Papoea Nieuw Guinea. Was hij enkele kilometers naar links geboren, dan had hij Nederlander geweest i.v.m de koloniale bezetting aldaar, maar dat terzijde. Hij woont zijn hele leven al in verschillende Afrikaanse landen als ontwikkelingswerker en consultant (o.a. als direct adviseur voor wat oliesjeiks), is getrouwd met een Italiaanse vrouw en woont al 20 jaar op Zanzibar. Op Mafia Island, een naastgelegen eilandje, runnen ze 2 eco-lodges (zie www.mafiand.com, adembenemend mooi!). Verder is Peter piloot met zijn eigen kleine vliegtuigje waarmee hij naar het vaste land, Mafia island en Zanzibar vliegt.
Bij toeval kwam hij in 2003 op een gedeelte van het eiland waar mensen oerbos aan het kappen waren. Dit vond hij zo zonde, dat hij besloot het bos op te kopen. Zodoende is hij nu eigenaar van 80ha. land, waarvan het oerbos op een bepaalde internationale lijst staat als zijnde niet gewoon in gevaar, maar in de allerhoogste staat van bescherming. Daarnaast is hij wat hoveniersactiviteiten begonnen bij oa. 5 sterren resorts en hotels, omdat hij al van kinds af aan gek is op bloemen en planten. Van het een kwam het ander (zo gaat dat ook in Afrika) en via een PSOM subsidie en PUM advies heeft hij nu een kas van 1 ha gebouwd voor de productie van snij anthuriums.
Omdat hij zelf geen tijd en kennis heeft de toko te runnen (het is 100% pure passie wat hem drijft, dat maakt het zo bijzonder), is er een Franse bedrijfsleider aangenomen. Deze 55 jarige chagrijn is nu 3 weken in dienst en valt te plaatsen in de categorie: Schreeuwen en vloeken vanaf het middenpad. Dat werkt bij Afrikanen averechts en ik ben dan ook benieuwd hoelang het duurt voor hij hier achter komt. Áls hij er al achter komt, want hij zit op de schopstoel. Ik zou hem niet eens aangenomen hebben, maar zoals zo vaak: wat is je alternatief? In Frankrijk is hij failliet gegaan met zijn rozenkwekerij en hij zegt het niet zo, maar ik heb het idee dat hij daarom naar Afrika vlucht. De eerste 3 dagen heb ik meegedraaid met Francois, waarna ik de 4e dag (zondag) een dag met Peter en zijn hoveniersactiviteiten ben mee geweest. We hebben het de hele dag over van alles en nog wat gehad terwijl we met onze snoeischaar door de prachtigste tuinen van de meest luxe resorts heen liepen. Wat een dag was dat! Maargoed, terug naar mijn activiteiten. Er zijn 2 hoofdproblemen op het moment. 1 is de hoeveelheid kalk in het gietwater. Dit wordt uit de bodem opgepompt, maar omdat de ondergrond van het eiland 100% koraal is, zit er veel te veel calcium in. Gevolg: verstopte leidingen, druppelslangen en planten die er meer wit als groen uitzien. Probleem 2 is de marketing. Er is nagenoeg 0 aandacht aan besteed terwijl ze momenteel maximaal in productie komen. 15.000 stelen per week, maar aan wie zullen we die eens gaan verkopen? Er zijn 3 markten: lokaal de ontelbare resorts en hotels op het eiland, op het vaste land in de hoofdstad Dar es Salaam en een potentiële exportmarkt in de Golf staten. Al deze verkoopkanalen moeten nog helemaal opgezet worden.
Geïnspireerd door de schoonheid van het eiland en de passie van Peter, ben ik vervolgens een week lang als een gek aan de slag gegaan. Terwijl Peter 3 dagen kwijt is om in Nairobi kunstmest in te kopen (This is Africa), een kleine greep uit de werkzaamheden: Ik heb zo’n beetje alles en iedereen die in de golfstaten met bloemen te maken hebben gecontact, klanten geordend, prijsinformatie op de NL bloemenveilingen achterhaald, een powerpoint presentatie in elkaar gezet om klanten het bedrijf en assortiment te introduceren, enkele testen opgezet, teeltadvies voor bladproductie gegeven etc. etc. Kortom, er staat hier een kas waarin bloemen geproduceerd worden met 11 man personeel, maar dat is dan ook echt alles wat er is! De bloemen moeten gewoon geoogst worden maar klanten zijn er niet, dus na 4 dagen worden ze weggegooid. Ongelofelijk, maar waar! Peter introduceert me als zijn ‘marketing consultant’ in de golf en over een paar dagen vlieg ik hoogstpersoonlijk in mijn eentje die kant op om afzetkanalen te ontwikkelen. Ik kan het zelf nog niet helemaal geloven, we zullen we zien waar het schip strandt.
Nog een paar ‘This is Africa’ momentjes in de eerste 2 weken:
- Een normale internetverbinding is elke dag weer een gevecht. Als om kwart voor 5 de internetverbinding verbroken word, blijkt de klantenservice gelukkig tot 5 uur open. Zo staat op het papier, want er is natuurlijk allang niemand meer die de telefoon opneemt.
- Elk half uur moet je je werk ook opslaan, want voor je het weet is er weer een stroom onderbreking en ben je alles kwijt.
- Voor het uiladen van 1 aardewerken pot uit Peters vrachtwagentje worden maar liefst 17(!) Afrikanen opgetrommeld.
- Er zijn ontelbare problemen met de auto. De uitlaat lijkt IN de auto te zitten. Uiteraard ook een accu probleem, waarna we met 10 man de auto aanduwend weer aan de praat krijgen. Middenin Stonetown (door ontdekkingsreiziger Livingstone ‘Stinkitown’ genoemd) valt de motor uit omdat we waarschijnlijk met water aangelengde diesel hebben getankt.
- Medewerkers krijgen het voor elkaar een PH meter te slopen.
- De omgekeerde osmose installatie om de kalk uit het water te halen word dinsdag door monteurs gemaakt, uhhh donderdag, uhhh volgende week. Inmiddels zijn ze nóg steeds niet langs geweest.
- Ook al is het maar 1 km naar de farm, elke ochtend moeten we langs een politie checkpoint. Die Fransman heeft zijn rijbewijs nog steeds niet, dus elke ochtend is het weer een soap. Één keer moesten we de naam van onze vader en opa doorgeven en mochten we weer doorrijden.
- Mensen zien rondlopen met Ajax shirtjes van Laudrup en Litmanen en zefs van Chelsea met Gullit erop.
- Een door het resort afgegooide rekening zien liggen van 7 euro voor het wassen van wat ondergoed en een broek, terwijl ik daar in Azië (verdomme) alles nieuw voor had kunnen kopen.
Het onderkomen is trouwens ook niet verkeerd. Samen met die Fransman zit ik in een resort dat in aanbouw is (als testbewoners), op 50 meter van het mooiste strand dat ik ooit gezien heb en 1km van de farm. Ik las een boek over het eiland waarin stond dat de oostelijke stranden de mooiste langs de Indische oceaan zijn en laat ons resort nu net aan de oostkant liggen J
Er is mega veel werk aan de winkel dus ik vermaak me prima de komende tijd. Benieuwd wat mijn trip naar de Golfstaten gaat opleveren.
Humor en geduld zijn de kamelen die je door de woestijn heen trekken: This is Africa!
Groetjes vanaf het eiland met 5 miljoen kokosnootpalmen!
Popularity: 27%
