Hier het 2e en laatste bericht vanaf een van de mooiste eilanden van het Afrikaanse continent. Al heb ik van die schoonheid zelf nog niet al teveel meegekregen omdat ik sinds ik gearriveerd ben al elke dag maximaal bezig ben op de farm. ‘I hope I can contribute to the development of your company’ schreef ik Peter 3 maanden geleden. Welnu, het is een oneindig verhaal van werkzaamheden. Als je bovenaan iets van je lijstje kan doorstrepen staan er onderaan 3 nieuwe dingen bij.
De Franse bedrijfsleider is weer in Frankrijk. Het werkte voor geen meter tussen hem en Peter en relatief gezien kost zo iemand een vermogen. Peter heeft iemand nodig die naast de teelt ook marketing, logistiek, verkoop kan doen, kortom het hele pakket. Maandagmiddag 2 uur kreeg hij te horen dat hij de volgende ochtend om 6 uur in het vliegtuig naar Parijs zat. De laatste avond bleek dat hij een lokaal vriendinnetje had ondanks dat hij getrouwd is ‘want er zit toch 8000km tussen’ zoals hij zei. Momenteel zit Francois weer lekker op zijn taxi in Orléans, dat is voor iedereen het beste.
De situatie op de farm is echt urgent, al lijkt Peter dat niet te beseffen. We zijn weer helemaal op 0 begonnen. Een paar dingetjes als voorbeeld: de gehele administratie van productiecijfers, verkoopcijfers, klimaatgegevens, bemesting en chemicaliën gebruik, helemaal niets is er. Het toppunt kwam op een zaterdagmiddag. Toen heb ik met Peter de kostprijs van een CIF aangeleverde doos in Dubai doorgerekend en een productieprognose opgesteld. Tussendoor was er dan nog alle correspondentie vanuit de Emiraten en moest ik met mijn beperkte teelttechnische kennis de kas regelen. We hebben ook een heel nieuw werkschema voor het personeel opgesteld. Ongelofelijk wat een werk er is verzet. Godzijdank wist de supervisor over de irrigatie en bemesting, dat scheelde een klein beetje. En Peter mag echt blij zijn dat de ziektedruk in de kas zo laag is.
5 aug. Vloog ik letterlijk en figuurlijk in een houtje touwtje vliegtuig (de vleugels waren met 2 ijzeren kabels verbonden aan de staart van het vliegtuigje) naar Dar es Salaam. ‘Cessna’ las ik toen ik het toestel instapte. Die naam ken ik alleen van het Journaal als toestellen in het voormalige Sovjet Unie zich de grond in boren. Na 5 uur wachten in de VIP lounge van Dar es Salaam omdat de vlucht vertraging had vloog ik business class op de vlucht naar Addis Ababa. Heel de tijd vroeg ik in de lounge of het toestel er al was en kreeg ik als antwoord dat ik vanzelf geroepen werd. Toen het eindelijk zover was, hoorde ik de bekende tekst door de speakers van het vliegveld schallen: ‘Last call to mr. Woit ven Koepun, you are delaying the flight.’ Was ik uiteindelijk nog bijna te laat ook! Wederom typisch Afrika. Wel grappig om een keer business class te zitten. Je krijgt een menukaart om uit te kiezen wat je wilt eten (doe maar zalm) en als ik rode wijn bestel omdat ik dan lekker kan slapen excuseert de stewardess zich, omdat ze alleen Zuid Afrikaanse rode wijn aan boord hebben (alsof ik het verschil proef). In Addis was het rennen naar de vlucht naar Dubai (ook bus. Class), waar ik midden in de nacht aankwam om 4AM. Liep ik daar met 4 dozen anthuriums over het vliegveld te sleuren op zoek naar een ticket naar Bahrein die ik nog niet had. De eerste vlucht was vol, uiteindelijk zat ik in een vlucht om 10.30 tussen de Arabieren die er allemaal als sjeiks en sultans uitzien en hun vrouwen in burka’s. Ook weer apart om mee te maken. Voor we de lucht ingingen nog een Arabisch religieuze preek door de speakers (zoals de Al Qaeda filmpjes op Al Jazeera). In Bahrein besefte ik pas echt waar ik nou toch in godsnaam weer beland was. In de taxi reden we van het vliegveld weg en zag ik borden ‘Saudi Arabie linksaf’ staan.
’s Middags werd ik opgepakt door onze eerste klant in Bahrein. Een Arabier met tulband en zijn gesluierde vrouw kwamen me oppikken om in een restaurantje hun plan uit te leggen. Ze willen een groothandel op gaan zetten om bloemisten in Bahrein te beleveren en zien in anthurium het perfecte product om mee te starten. We reden langs 5 verschillende bloemisten die op kleine schaal met verse bloemen werkten en inderdaad, nergens was een anthurium te vinden. Dat hadden zo zonder hun bloemenervaring heel goed gezien. Veel handel kwam wonderlijk genoeg uit Nederland.’s Avonds werd ik bij het hotel afgegooid en wilde ik de vrouw een hand geven, maar die werd vriendelijk geweigerd ivm. geloofsovertuiging. De dag erna zijn we weer op pad geweest om dingen uit te vogelen op het vliegveld, omdat onze eerste zending van 20 dozen arriveerde. Heel de middag met papierwerk in de weer geweest om de handel vrij te krijgen, wat uiteindelijk om 5 uur gelukt was. Ik zie die dozen nog de koelcel uit komen, ze zaten nog net niet binnenste buiten. Ze wegen slechts 1,5 kilo per stuk, dus die mensen daar denken waarschijnlijk dat ze leeg zijn er gaan er als gekken mee om. Khalid gooide me daarna gelijk op het vliegveld af, waarna ik tegen de avond in Dubai arriveerde. Hier had ik op aanraden van Peter (waarom weet ik nog steeds niet) een hotel geregeld in Deira, het oude centrum van voor de olie$ gekte. Nu ben ik onderhand op veel gekke plekken in de wereld geweest maar deze wijk sloeg alles. Het was de schilderswijk van Dubai, maar dan in het kwadraat. Ik betaalde 50$ per nacht voor een gare kamer zonder internet en ontbijt. Elke dag was ik sowieso 50$ kwijt aan taxikosten en ’s avonds moest ik tussen naar huis bellende Afrikanen in een heet en stinkend internet café zitten. Áls er al plek was, want bijna alles zat elke avond vol. Moest ik aan het einde van de dag in temperaturen van 40+ nog weer over straat gaan lopen zeulen om mijn emails ergens te kunnen beantwoorden…
Het Dubai Flower Centre. Ooit (net na de bouw een paar jaar geleden), was het een stille droom van me om hier ooit eens te kunnen kijken. Het is hetzelfde al dat je voor de toren van Pisa staat en concludeert wat je allang weet: dat hij inderdaad scheef staat. Welnu, het DFC staat inderdaad leeg. De bloemenhandel in Dubai is echt een cowboymarkt. De markt is wonderlijk genoeg prijsgedreven, waar ik juist een kwaliteitsgedreven markt had verwacht. De Burj Al Arab, het 7 * hotel, haalt zijn rozen uit Kenia en moet deze elke 3 dagen verversen. Iedereen krijgt zo’n beetje nog geld van iedereen als ik de verhalen moet geloven. Waar ter wereld je ook komt, de bloemenwereld is altijd klein en elke bloemenwereld heeft zijn eigen soap. Grappig om telkens weer in verzeild te raken.
Dubai is bijna onwerkelijk. Er is 1 Nederlander op het DFC actief. Dat is Bas (Bloemisterij lezers kennen hem van zijn column). Bas gooide me na mijn eerste dag ’s avonds af bij de Dubai Mall, het grootste winkelcentrum ter wereld. Een giga aquarium bij de ingang, grote watervallen, alle grote merken die je kunt bedenken en ik ben benieuwd wie dat immense aantal Phalaenopsissen levert. Buiten een aangelegd meer met een gigantische fonteinen show op Arabische klanken en op de achtergrond de grootste toren ter wereld (Burj Khalifa, 828 meter). Een dag later eindigde ik bij mr. Gidwani en zag ik op de achtergrond de Burj al Arab staan. Ik wilde niet naar huis voordat ik die gezien had, dus zijn driver reed me even op en neer voor een foto. Hij gooide me daarna af in de Emirates mall, voor een taxi naar huis. Terwijl ik stond te wachten op snelle een afhaalmaaltijd voor in de taxi kijk ik links en zie ik tot mijn verbazing mensen van een sneeuwpiste af skiën: Ski Dubai. Je hebt over al die dingen weleens gehoord of gelezen, maar nu zie ik ze echt!
Dinsdag midden in de nacht weer richting het vliegveld want ik had een dagretour geboekt naar Muscat (Oman) om daar wat potentiële klanten te spreken. Ik werd opgepikt door een Canadese vrouw met een grote bloemenzaak die de vliegtuigen van de Sultan beleverd als hij vliegt. 2 Boeings, 1 Airbus en nog 2 toestellen die voor 1750$ per vlucht van bloemen voorzien worden! 2 dingen om Oman te typeren: Als iemand tegen me gezegd zou hebben dat het in Muscat al 100 jaar niet geregend heeft, zou ik het geloven en om de setting van de stad te omschrijven, ik verwacht elk moment iemand op een vliegend tapijt voorbij te zien vliegen.
De laatste 2 dagen in Dubai waren ook geweldig. Lekker bezig met afspraken. De laatste avond moest en zou ik de Burj Khalifa nog ingaan. Om 22.30 was ik de laatste die naar boven mocht (in 75 sec naar 800 meter). Je zal er liftjongen zijn. Die gozer schiet zichzelf elke 5 minuten bijna een kilometer op en neer! Rond middernacht had ik genoeg gezien en 2 uur later was ik alweer op het vliegveld voor de vlucht terug naar Zanzibar, die wederom business class was J
Helaas kon ik niet meer naar Abu Dhabi, simpelweg omdat mijn tijd op was. Ik moest daar de zoon ontmoeten van sjeik Al Hamza. Dat is degene die Manchester City gekocht heeft en zijn zoon heeft oa. Een bloemenhandel. Peter is consultant voor die sjeik als hij in liefdadigheidsprojecten in Afrika wil investeren en kent hem daarom persoonlijk. Joost mag weten met wat voor nationaliteiten ik deze week allemaal om de tafel heb gezeten. Indiërs, Pakistani, een Iraniër, Australier, Libanees, Hollander, Brit, Bahreiner, Omani etc. Echt een topweek, met veel hoogtepunten en weinig slaap. Wéér eentje om nooit te vergeten!
Dan hebben we verder nog de Ramadan die begonnen is. Wat een drama is dat zeg! Eerst al woensdag de 11e, de 1e dag van de Ramadan. In Dubai is het officieel verboden te eten en drinken in het openbaar (boete €550). Het was 15.00 uur en ik moest nog lunchen. Ik had net een grote zware doos opgepikt met reserve onderdelen voor de graafmachine op Zanzibar en het kwik liep tegen de 50 graden. Is er dus gewoon nergens iets te eten of drinken te krijgen! Zelfs niet eens water! Na een halfuur sleuren vond ik een afhaal Indiër waarna ik het stiekem op mijn hotelkamer moest oppeuzelen. Hier op Zanzibar is het iets minder erg. Hoewel 85% van de bevolking hier moslim is, is eten en drinken niet verboden. Echter wel zijn alle gelegenheden dicht waar iets te eten te halen valt. De dinsdag na mijn trip naar de Emiraten was ik alleen op de farm en werd ik na de lunch door Peter gebeld. Of ik even achter op het terrein kon gaan kijken, omdat iemand gebeld had dat er illegaal water werd afgetapt. Ik naar achter om te kijken, blijken er een paar puber kinderen vanachter het hek via een compleet aangelegde pijpleiding (nota bene met behulp van het personeel) jerrycans met water te vullen. Deze werden op een bolderkar gezet, die weer werd voortgetrokken door een koe. Mijn conditie is weleens beter geweest, maar een Afrikaanse koe kon ik nog wel inhalen, dus deze dieven werden even in de kraag gevat. Het mooie was dat het personeel die kinderen meehielp ‘want het is ramadan.’ Dat zal wel wezen, maar we zijn nu eenmaal geen waterleidingsbedrijf. Een dag later was het weer prijs met de ramadan. Na de lunch kwam ik de schuur inlopen en zaten er 2 ambtenaren van de arbeidscommissie te wachten. Eerst begonnen ze over de werkers waar allerlei mankementen aan de contracten schenen te zijn. Ik wist hier niets van en was weer alleen op de zaak, dus verwees ze door naar Peter die ergens in de stad was. Even later realiseerde ze zich ineens dat ze bij mij misschien wel veel meer konden halen. Dus begonnen ze over contracten, de arbeidswet, werkvergunningen etc. etc. Dreigden ze me mee te nemen naar de politie (ze waren op de Vespa) en werd de immigratiedienst gebeld. Allemaal intimiderend gedoe om een beetje geld los te peuteren. Je moet sterk in je schoenen staan komen dit soort lui op bezoek. Kombo kon het gelukkig oplossen via de telefoon, maar het kwam erop neer dat ze even kwamen etteren om geld te vangen voor de ramadan.
Nog een paar This is Africa momentjes:
- Op een normale werkdag de hele dag geen personeel op het bedrijf vinden omdat er die dag voor een grondwetswijziging naar het stembureau gegaan moet worden, zonder dat iemand het even meldt.
- Een kok moeten ontslaan nadat hij op heterdaad betrapt wordt als hij 4 uien probeert te jatten.
- Werken met de geweldige Afrikaanse reggae klanken van Coconut FM, 88.2 FM. Hét radiostation van Zanzibar.
- De hele week wachten tot de monteurs van de waterinstallatie komen en ze vrijdagmiddag klokslag 6 uur zien arriveren alsof er niets aan de hand is.
- Een personeelslid in dienst hebben die elke dag op een ezel naar het werk komt.
Nogmaals: Humor en geduld zijn de kamelen die je door de woestijn trekken.
Groetjes vanuit het land waar de president meer verdient als Barack Obama.
Popularity: 38%
