Of dat mijn verwachtingen van een drie weekse motorrit door de binnenlanden van Vietnam zijn uitgekomen? Nee, meer, veel meer dan dat ik had durven dromen! Na zes maanden individueel reizen en werken in Engeland, Zuid Korea, Thailand en Bali werd ik begin juli opgewacht door mijn grote vriend, Wout op het vliegveld van Ho Chi Minh city, of door vele nog altijd Saigon genoemd.
Na een introductie van zijn drie maanden durende leven in Saigon zijn we de volgende ochtend vroeg op de brommer geklommen om ons, door de chaos van miljoenen brommers, een weg te banen richting Da Lat.
Da Lat, de stad die bekend staat om zijn rust en schone straten wordt ook wel het westland van Vietnam genoemd. Niet vanwege de rust maar vanwege de hoge intensiteit aan agricultuur. Vanwege de hoge ligging is Da Lat de betere optie van Vietnam voor sier,- en groenten teelt. Net buiten het centrum sieren vele plastic kassen het straatbeeld en wordt eerlijk waar ieder hoekje bebouwd om chrysant, roos, gerbera, tomaat, komkommer en zelfs incidenteel paprika te telen.
Een bezoek aan de productielocatie van Dalat Has Farms maakt duidelijk dat de groenten nog een beetje het ondergeschoven kindje van de sierteelt is. Bloemen zijn erg geliefd maar langzaamaan wordt er ook serieuzer gekeken naar komkommers, tomaten, paprika’s en open land teelten als aardappelen en verschillende sla soorten. Terwijl we ons door de verschillende managers, assistent managers en supervisors laten rond leiden wordt duidelijk dat personeel niet alleen in Nederland een issue is. Loyaliteit bestaat niet en als een Vietnamees binnen twee jaar niet een beter aanbod heeft gekregen verzint hij alsnog een reden om van baan te kunnen switchen. Het grootste en meest vooruitstrevendste bedrijf is één grote vijver waarin andere groeiende organisaties continue hengelen op zoek naar de beste mensen.
We verlaten de rust van Da Lat richting Buon me Thout. Eerlijk waar een schiterrende rit: onverharde wegen tot strak asfalt leiden ons langs vele inmense bergen en valleien. Een gigantische regenbui zorgt ervoor dat de stof weer van ons afspoelt en mochten we nog niet nat genoeg geregent zijn zorgen de bussen vol toeristen of vrachtauto’s vol vietnam handel wel dat ze precies door die ene plas rijden die een gigantische vloedgolf over ons heen stuurt. Iedere meter die we verder de binnenlanden in rijden daalt het niveau Engels van de gemiddelde Vietnamees drastisch, en helaas daalt de kwaliteit en variëteit van het voedsel mee.
’S Ochtends vroeg noodles soep voor ontbijt waarvan het water zuurder smaakt dan een citroen: met pijn en moeite toch maar de halve kom leeggegeten. ’S Middags proberen we met handen en voeten duidelijk te maken dat we graag kip willen bij onze rijst. Nog geen minuut later loopt moeders langs onze tafel met een levende kip die ze zojuist gescoord heeft op de markt waar wij een half uur eerder een rondje hebben gedanst om de kakkerlakken te ontwijken: weg eetlust! Als we ’s avonds met knorrende maag de keuken inlopen van een volgende ‘restaurant’ om ons eten uit te kiezen schieten de ratten uit de verschillende kasten en emmers: het feest is compleet. Na levende octopus, rauwe koeienlever en vissendarm in Korea kan ik mijzelf toch geen moeilijke eter meer noemen, maar de binnenlanden van Vietnam gingen zelfs mijn maag te ver.
Vele kilometers later komen we terecht in Hoi An, de vele historische gebouwtjes worden grotendeels bezet door kledingmakers. Er zitten misschien wel 200 shops waar je, je op maat gemaakte pak, overhemd of galajurk kan laten maken. Twee uur meten, stoffen uitzoeken, stijlen bepalen en $150 dollar verder wanen we ons even in gedachten manager van een multinational. Onze $7 pppn hotel verklapt echter nog geen paar minuten later dat we op onze teenslippers de wereld rond reizen met al onze bezittingen gepropt in een backpack.
11 juli 2010, en na een zeer verassend wk staat Nederland tegenover Spanje in het slagveld om de wereldbeker. Wat doe je dan als Nederlander in Vietnam? Een groots moment moet je groots aanpakken dus wij vlogen terug naar Saigon om met ruim 200 Nederlanders in bar five de spanning, vreugde en verdriet te delen als landgenoten. Nog geen 24 uur na de nederlaag stapten we weer op onze motorbike om de trip verder voort te zetten richting de binnenlanden.
Gemiddeld 300 kilometer asfalt verslijten per dag waar we aan het eind van de rit acht nieuwe binnenbanden van Vietnamese kwaliteit voor nodig hebben gehad. Het mooie aan Vietnam is dat er 80 miljoen brommers rondrijden en op iedere hoek van de straat minstens één Vietnamees de juiste tools en kennis heeft om onze Honda’s met enkele minuten op te kunnen knappen voor vaak minder dan een €uro. Één keer hadden we minder geluk en hebben we een uur door de jungle gereden voordat we bij een legerbasis aankwamen. In eerste instantie werden we hard weggesnauwd door de officier maar na een beetje stomme praat en gekkigheid renden enkele soldaten wat heen en weer om onze band te reparen terwijl wij voor de honderste keer de spelers uit het Nederlandse elftal opsomden en onze Vietnamese woordenschat tevoorschijn toverde.
Wij hebben de tranen over onze wangen laten rollen tijdens vele ontmoetingen met locals en kunnen niet anders concluderen dan dat de Vietnamees een zeer vriendelijk en behulpzaam persoon is. De service is soms ver te zoeken en dat goedkoop duurkoop is heeft Vietnam ook weer meerdere malen bewezen maar dat het land tegenwoordig al zoveel backpackers mag ontvangen is niet voor niets. De schoonheid van het land, de gekte van een Aziatische stad, het vriendelijke volk, de traditionele keuken, de geschiedenis en de mogelijkheid tot ongerepte avontuur maakten Vietnam voor ons tot een groot succes.
Of dat mijn verwachtingen van een drie weekse motorrit door de binnenlanden van Vietnam zijn uitgekomen? Nee, meer, veel meer dan dat ik had durven dromen!
Popularity: 26%
