Ietsje langer dan normaal, maar ook iets langer geleden. Hoe moeten we alle belevenissen van afgelopen weken nu weer in een verhaal gaan gieten? Toch maar weer een poging wagen…
Van de onverklaarbare Chinese symbolen naar de letterspaghetti van Thailand. Chiang Mai is hier de eerste bestemming. Een stad in het noorden van het land, met een tropisch klimaat (38C). Eerst dacht ik nog dat ik verkeerd zat met de wisselkoers, maar het is hier gewoon echt spot goedkoop!
I.v.m. vertrouwelijkheid van informatie kan ik wederom niet te veel inhoudelijk ingaan op mijn bezigheden. Laten we het er maar op houden dat ik op zoek ben geweest naar nieuwe contacten en commercieel interessante bloemensoorten. Om deze missie zoveel mogelijk te laten slagen had ik contact gelegd met een Thaise bloemenagent (Sawahiri) die als tussenpersoon op treed voor verschillende Nederlandse bloemenbedrijven. Samen met haar en haar schoonzus (die denk ik niets beters te doen had), hebben we 2 weken lang de bloemenbusiness in de provincie verkend. Elke dag in Sawahiri’s Mercedes kwekerijen, mensen, markten en botanische tuinen bezocht op zoek naar interessante dingen. De Europeanen in mijn hotel, die hier speciaal voor de vrouwtjes zijn, zullen wel gedacht hebben: Hoe krijgt die jongen dat voor elkaar elke dag door 2 knappe dames in een Mercedes te worden opgepikt en thuisgebracht? De dames, net twee Pocahontasjes, waren behoorlijk gezellig en vonden het allemaal prachtig, dus tijdens de vele rij uren hebben we onwijs gelachen! Het was sowieso allemaal weer heel gaaf om mee te maken. Je weet nooit waar je nu weer gaat belanden. Soms na uren rijden op een mega interessant bedrijf, de andere keer stelde het niets voor.
Een paar leuke dingen om eruit te lichten: 1 dag zijn we buiten de provincie gekomen. Toen hebben we 13 uur in een auto gezeten om wat dingen te regelen in een gebied bij het drielandenpunt met Laos en Myanmar (Birma). Op de terugweg reden we langs een Boedha tempel, waar een neef van Sawahiri de baas is. Hij is pas 27, en dat schijnt heel bijzonder te zijn. In heel Azië is hij dan ook immens populair. Ze vertelden me dat als hij deze positie binnen het Boedhisme buiten Thailand zou hebben, hij waarschijnlijk de nieuwe Daila Lama had kunnen worden. Wij daar zitten in die tempel, komt die man zelf ineens binnenlopen! Alsof God, of in dit geval Boedha, binnenkwam keek iedereen hem met verbazing aan. Zat ik ineens middenin de Boeddhistische taferelen, waar ik natuurlijk niks van begrijp. Op een gegeven moment ging hij iedereen geluk toewensen en wilde weten of ik liever geluk in de liefde had of in mijn carrière. Ik zeg hem dat ik dat allemaal toch niet geloof en dat zelf wel kan regelen, maar als ik dan toch aan die poespas mee moet doen, dat ik nog op zoek ben naar een bepaalde bloemensoort. In de print shop had ik eerder al wat flyers geprint om hier en daar met tel.nr. uit te delen. En verdomd, 2 dagen na het bezoek aan die tempel was het raak. Iemand had ergens op z’n veldje in de jungle nog een paar planten staan. Wij ernaar toe en terwijl ik het idee had dat er elk moment een Orang-oetang in m’n nek kon springen, stonden de twee Pocahontasjes op hoge hakken en met Luis Vuitton tas achter me hun gezicht te poederen…
Verder hebben we o.a. nog bijzondere plantencollecties gezien van een man uit Hawaii. Die reist heel de wereld over en doet niets anders dan jungle trekkings maken in bvb de Amazone, op zoek naar bijzonder plantmateriaal. En uiteraard nog wat Nederlanders die hier in de buurt wonen en in de handel zitten.
Op een zondag ben ik ook nog naar een hanengevecht geweest. Dat is ook weer een hele belevenis (en zwaar illegaal)! Er is een compleet stadion gebouwd, met in het midden een piste. Heel de middag en avond worden er elke keer 2 hanen losgelaten die 20 minuten tegen elkaar tekeer gaan. Daarna zijn ze meer dood als levend en hebben hun verzorgers 20 minuten om ze te ‘repareren’. Ze hebben een eigen ‘werkplaats’ waar een ‘monteur’ de boel snel oplapt. Ik heb even staan tellen. Er werden na elke ronde minstens 15 hechtingen in die beesten d’r kop gezet. Soms was hun oog eruit gepikt, dan werd het gat gewoon even dichtgenaaid. Dan was er ook een heuse beauty salon, waar alle veren op kleur en lengte gesorteerd lagen en met een lijmpistool werden vastgezet. Dan leken die beesten nog enigszins op een haan. Wat een wereld was dit nou toch weer!
Al met al een mooie tijd gehad in Chiang Mai. Ik zat midden in het centrum, dus elke avond op stap, dan ontmoet je ook altijd weer de meest gekke mensen. Sawahiri heeft ook super voor me gezorgd. Daar heeft ze zelf natuurlijk ook een belang bij, want het kan haar in de toekomst leuke handel opleveren.
25-3 vloog ik naar Bangkok om daar ook nog een week de omgeving te verkennen. Het begon allemaal niet al te best. In het hok waarin ik sliep (een hotelkamer kon je het niet noemen), liepen de kakkerlakken bijna polonaise. Toen ik dit boos bij de receptie kwam melden, wilde mevrouw chemicals gaan gebruiken. Die beesten schijnen een atoombom te kunnen overleven, en in mijn hok van 3 bij 3 meter willen ze aan de gang met bestrijdingsmiddelen? Ik dacht het niet! Het drukkend hete klimaat in Bangkok beviel me ook niet echt. Waar je ook komt, je zweet je helemaal kapot. Dan had je nog de demonstraties die overal aan de gang waren. Dat ging op zich allemaal prima, maar als het ergens verkeerd gaat, dan loopt het binnen de kortste keren volledig uit de klauwen. Al die militairen en ME overal maken het er ook niet gezelliger op. En verder is Bangkok druk, vies en het stinkt overal. Oja en vooral ook vermoeiend. Iedereen, met name die hoogst irritante tuk-tuk mannetjes moeten wat van je. Het verkeer staat ook de hele dag overal vast en OV is er minimaal. Al met al niet echt mijn stad, dat Bangkok.
Ook in Bangkok had ik weer een exportagent geregeld die de weg weet. Helaas had zij het erg druk en die week niet al te veel tijd om met mij op pad te gaan. En om vanuit de dierentuin die Bangkok heet zelf bedrijven te bezoeken valt allemaal nog niet mee. Mensen namen hun telefoon niet op, spraken geen Engels, of waren niet geïnteresseerd. Maargoed, het moet ook allemaal niet vanzelf gaan. Een beetje tegenslag af en toe houdt je scherp, en… De aanhouder wint! Na enkele dagen lukte het me wel om een paar goede contacten te leggen. O.a. bij wat tropische kwekerijen en een weefselkweek lab. Daar werd ik als een vorst ontvangen in de board of directors room. Verder een dag op pad geweest naar twee kwekerijen met een oud collega van de veiling, die hier toevallig ook was en het wel leuk vond om mee te gaan.
In het weekend heb ik een fietstocht door de stad gemaakt en een boottochtje over de Prahya rivier. En ik ben nog bij de Ban Kwang geweest. Dat is die verschrikkelijke gevangenis hier, waar in het verleden nog al eens wat Nederlanders gezeten hebben. Bij mij afscheid uit Kunming had ik als cadeau een boek over een van die gevangenen gehad (‘Levenslang in Thailand’). Dit maakte zo’n diepe indruk op me, dat ik daar weleens binnen wilde kijken. Dit kan alleen door bij iemand op bezoek te gaan. Via-via kreeg ik ineens de ambassadeur van NL aan de lijn. Die vertelde me over ene Rien Parlevliet (www.rien-parlevliet.nl), die er momenteel (onschuldig of niet?) gevangen zit. Helaas bleek hij ’s ochtends al bezoek gehad te hebben (max. 1 bezoek per dag). Toen ben ik bij een andere landgenoot langs geweest, die al in de 60 is en voor 37 jaar veroordeeld is! Zijn naam weet ik even niet meer, maar hij vond het super om even wat afleiding te hebben en een praatje te maken en ik was weer een bijzondere ervaring rijker.
Bedankt nog voor alle felicitaties de 22ste! Er kwamen berichtjes binnen uit alle hoeken van de wereld: van Nederland tot Canada en van Ghana tot Australië, erg gaaf! Sowieso altijd leuk om via de site wat berichtjes te ontvangen en zodoende op de hoogte te blijven! Tot de volgende keer, ergens uit Vietnam.
Groetjes vanaf Kao San Road, Bangok, Thailand.
Popularity: 66%
