Na een anderhalf uur durende vlucht van Bangkok naar Ho Chi Minh City (HCMC, vroeger Saigon), stond de volgende persoon met het inmiddels bekende bordje ‘Mr. Van Koppen’ me al op te wachten. Deze keer was het Mr. Phi Hung, de shopmanager van het distributiecentrum in HCMC van de Dalat Hasfarm. Voor dit bedrijf ga ik de komende maanden aan de slag. De Dalat Hasfarm is het grootste bloemenbedrijf van Vietnam en de grootste speler op de Aziatische bloemenmarkt. Het bedrijf is een jaar of 15 geleden gestart door 2 Nederlanders. Momenteel werken er rond de 1500 mensen. Ze hebben 3 productielocaties in Dalat (centraal Vietnam) en distributiecentra en Cash&carry shops in HCMC (zuid Vietnam) en Hanoi in het noorden. Ze produceren en exporteren de bloemensoorten lelie, chrysant, roos en anjer, voornamelijk naar Aziatische landen en Australië. Het potplanten assortiment bestaat uit chrysant, begonia en kalanchoe. Ook doet het bedrijf e. e.a. aan import en hebben ze agentschappen voor Chrysal (bloemenvoedsel) en een oase producent.
Door de omvang en de activiteiten is het een zeer interessant bedrijf waar ik een hoop kan leren. Het heeft me vanaf de eerste email een maand of 6 geduurd voordat ik binnen was, maar het moest en zou me lukken hier aan de slag te gaan. De bedoeling is nu dat ik de komende tijd alle (binnenlandse) logistieke lijnen van het bedrijf ga doorlichten en vervolgens met aanbevelingen kom waar ze tijd/geld kunnen besparen op het in- en ompakken van de bloemen en/of extra kosten moeten doorrekenen aan hun klanten.
De eerste week had mr. Phi Hung een introductieprogramma voor me samengesteld op de locatie HCMC. Zo zit je dus ineens weer op een kantoor vol Vietnamezen te werken. Hier kan ik ook slapen in een mooie kamer boven de kantoren. Ze hadden net een nieuwe plasma tv geïnstalleerd en toen ik nog geen 2 minuten in mijn kamer was, kwamen mensen van Toshiba ook nog een nieuwe koelkast aansluiten. Prima, zet daar maar neer in de hoek. Ik werd gelijk goed opgevangen, alles werd weer voor me gedaan. Ik heb wederom de beschikking over een schoonmaakster/kok en (brommer) chauffeur. Ik weet niet wat ze allemaal van me verwachten, maar goed geregeld is het zeker!
Een ander leuk feitje is dat ik me sinds mijn aankomst hier, weliswaar tijdelijk, miljonair mag noemen. Bij de eerste pintransactie kwamen er tot mijn verbazing 2 miljoen Vietnamese dong uit het apparaat zetten. Of zoals een Australiër sprak die ik hier tegenkwam: ‘I gave the women at Western Union (wisselkantoor) only 50 bucks and you’re a fucking millionaire! That’s bullshit man, this coutry is amazing!’ Je hebt hier de bizarre situatie dat 2 biertjes een halve ton kosten en koop je nieuwe schoenen, dan ben je 2 ton lichter! Dit laatste komt neer op 8 euro. Schoenen (made in Vietnam) zijn hier, niet zo verwonderlijk, spotgoedkoop.
Het leuke van dat vele reizen is dat je je telkens weer blijft verbazen over waar en in wat voor situatie je nu weer beland. Dit denk ik elke week overigens wel een paar keer. Ik herinner me mijn eerste brommerritje door HCMC. Een collega wilde de wedstrijd ManUtd-Chelsea met me gaan kijken in de kroeg. Ongekend hoeveel brommers er hier rond rijden! Echt ongelofelijk! Voordat ik het ga proberen uit te leggen, wat me toch niet lukt, hierbij 2 youtube links om zelf te zien hoe gek het is: http://www.youtube.com/watch?v=-JNWucQJGVI en http://www.youtube.com/watch?v=T-sgeDIawCE. Het is een klein wonder dat na de eerste week hier al mijn tenen er nog aanzitten, want probeer de straat maar eens over te steken dwars door een Tour de France peloton. Daar is het ongeveer mee te vergelijken. In de Lonely Planet wordt het mooi omschreven: ‘If Vietnam has a soundtrack, it must be the buzz of a few million motorbikes.’ Honda en Yamaha doen in ieder geval goede zaken hier! Nadeel is wel dat de smog hier ontzettend erg is, nog erger als in China en Thailand. Het mondkapjesgehalte ligt hier een stuk hoger.
Nog een voorbeeldje van hoe gek het soms kan lopen: Pas zat ik op een ’s avonds op een terrasje wat te drinken, toen ik aan de praat raakte met een piloot van Easyjet. Die vroeg of ik zin had in een leuk feestje. Uiteraard! Stond ik ineens in een uber chique nachtclub, heel de avond/nacht wodka en whiskey the drinken. Ik vroeg me af wie dat allemaal betaalde. Het bleek dat ene Ahn Thu jarig was… Het zal allemaal wel, ik had een top avond. En dat voor een woensdag.
Verder is het klimaat hier heerlijk. Lekker warm (en niet vies en drukkend heet als in Bangkok) en ’s avonds gaat er een lekker windje door de straten. Zoals Bangkok me vanaf de eerste dag niet beviel, zo vind ik HCMC vanaf de eerste dag helemaal geweldig. Alleen in het centrum een paar toeristen, weinig hoogbouw en een fantastisch ouderwets Aziatisch sfeertje! De drukte met al die brommertjes is alleen maar mooi. Het is wel vol, maar toch rijdt alles lekker door. Elke keer naar het centrum pak ik zo’n brommertaxi. Als ik me langs de hoofdweg meldt, zie je gelijk 5 van die chauffeurs opveren, omdat ze me willen vervoeren. Dan is het eerst stevig onderhandelen, want we gaan natuurlijk niet meer als een euro betalen voor dat ritje van 25 minuten!
Zoals jullie lezen vermaak ik me prima en kijk m’n ogen weer uit de komende tijd! Op CNN pikte ik mee dat het in Bangkok volledig geëscaleerd is zoals ik al voorspelde. Kao San Road leek op een oorlogsgebied begreep ik. Mooi op tijd weg daar. Groetjes aan iedereen die dit leest.
Popularity: 61%
