Beste Horti-lezer,
Ruim anderhalf jaar geleden werd ik in de gelegenheid gesteld om mijn horizon te verbreden door tijdelijk aan de slag te gaan in het buitenland. En nee, niet ergens in Europa, Azië of Afrika, maar in het geweldige Noord-Amerika, Canada om precies te zijn. Vanaf begin januari 2010 werk en woon ik in Ontario, Canada. In Ontario is de afgelopen 10 jaar flink geïnvesteerd in de glastuinbouwsector en is op dit moment met 730 hectare tomaten, komkommers en paprika’s het grootste glastuinbouwcluster in Noord-Amerika ontstaan.
Eerst zal ik mijzelf even voorstellen: Mijn naam is Nick van den Berg (23) en in Nederland woonachtig in Bergschenhoek. In augustus 2009 ben ik afgestudeerd aan de Hogeschool Inholland te Delft in de studie Tuin- en Akkerbouw. Tegen het einde mijn studie kwam deze geweldige kans op mijn pad om tijdelijk naar het buitenland te vertrekken. Na de mogelijkheid te laten schieten om tijdens mijn studie voor een stage naar het buitenland te kunnen gaan, leek mij dit de laatste kans om voor langere tijd naar het buitenland te vertrekken. Vandaar dat ik deze mogelijkheid met beide handen heb aangegrepen.
Dit ging echter niet zonder slag of stoot, want om in Canada legaal aan de slag te kunnen gaat er heel wat papierwerk aan vooraf. Zo moet er via de Canadese ambassade in Berlijn een ‘Work Permit’ worden aangevraagd en ook wat betreft verzekeringen is het niet al te eenvoudig. Echter kan ik op dit moment bevestigen dat het meer dan de moeite waard is om al deze moeite te doorstaan en de benodigde papieren te bemachtigen.
In Canada ben ik werkzaam bij St. Davids Hydroponics (www.stdavidshydroponics.com), hier worden op ruim 23 hectare paprika’s (geel, oranje en rood) en aubergines gekweekt. De organisatie is verdeelt over drie locaties in het zuiden van Ontario op ruim een uur rijden vanaf Toronto en vlak bij de Niagara watervallen en daardoor ook dicht bij de grens met de VS. De oudste locatie, gevestigd in St. Davids (3,5 hectare), wordt gebruikt voor het telen en verpakken van aubergines. In Beamsville is de tweede locatie gevestigd, hier worden op 5,5 hectare gele en oranje paprika’s geteeld en verpakt. Deze locatie ligt op slechts een steenworp afstand van het meer ‘Lake Ontario’, met aan de andere kant van het meer de skyline van de wereldstad Toronto. De derde en nieuwste locatie in Niagara-on-the-Lake betreft 14 hectare en hier worden alleen rode paprika’s geteeld en verpakt. Daarnaast is op deze locatie ook het kantoor gevestigd en worden alle producten van de andere locaties naar Niagara-on-the-Lake getransporteerd alvorens ze hun weg naar de desbetreffende klanten in Ontario en het noordoosten van de VS vinden.
Binnen de organisatie ben ik voornamelijk op de locatie in Niagara-on-the-Lake werkzaam. Op deze locatie werk ik nou samen met de teeltverantwoordelijke en bedrijfsleider om zo het nodige te weten te komen over de paprikateelt en het runnen van een glastuinbouwbedrijf in Noord-Amerika. Hierdoor ben ik er ondertussen al wel achter gekomen dat er een wereld van verschil zit tussen het telen van paprika’s in Canada en in Nederland. Het grootste verschil, het klimaat (landklimaat), is in vele opzichten niet te vergelijken met het (zee)klimaat van Nederland. Naast de vele klimaatverschillen is er nog een ander groot verschil tussen het telen in Canada en in Nederland. In Canada is een organisatie zelf verantwoordelijk voor de verkoop van haar producten, waar een organisatie in Nederland veelal rekent wordt op een groothandel dan wel veiling die verantwoordelijk is voor de verkoop van de producten. Nu zitten er een aantal voordelen aan het ‘zelf’ verkopen van het product, zoals hogere verkoopprijs, meer binding met de klant of sterkere positie in de keten. Maar daarnaast brengt het ook vele nadelen, of eerder, verantwoordelijkheden met zich mee, zoals de kwaliteit van het product door de verkorting van de keten, het zoeken en vinden van nieuwe klanten of de organisatie om het product bij de klant te krijgen.
Na bijna drie maanden in Canada ben ik al redelijk aan het Canadese leven gewend. Alles is groter en ’meer’ dan in Nederland, de wegen, de auto’s, de vrachtwagens of trucks, de afstanden, het eten en drinken, de huizen, enz… Zo ben ik een aantal weken terug met twee collega’s naar Leamington, de ‘Tomato Capital of Canada’, geweest. Dit is heen en terug meer dan 700 km rijden en hier hebben we in één dag ruim 80 hectare tuinbouw bezocht. In Leamington is de tuinbouw grootschalig aanwezig met ruim 600 van de 730 hectare in Ontario. Een groot verschil met Nederland is dat er hier veel minder gehaast wordt. Alles gaat op een rustiger tempo en wat vandaag niet hoeft te gebeuren komt morgen wel. Daar moest ik in het begin erg aan wennen, maar zoals ik al eerder zei ben ik helemaal geacclimatiseerd een toch wel een beetje Canadees geworden.
Door de grotere afstanden is een auto wel een handig gebruiksmiddel in dit werelddeel, helaas heb ik het de eerste 2 maanden van mijn verblijf hier zonder auto moeten stellen. Maar gelukkig heb ik sinds een maand wel een auto ter beschikking, waardoor ik steeds meer en meer van dit ontzettend mooie land te zien heb gekregen. Ook zijn de mensen hier allemaal erg gastvrij en vriendelijk, uiteindelijk is iedereen hier een immigrant, waardoor je vaak met open armen welkom wordt geheten.
Mijn doel is om tot einde mei te blijven werken bij st. Davids Hydroponics, om daarna per auto richting Vancouver te reizen. Al met al moet dat een ongelofelijke ervaring op leveren die ik mijn leven niet meer zal vergeten, wat samen met mijn ervaring in de Canadese tuinbouw een solide basis zal vormen om moeilijke keuzes die zich in de toekomst zullen voordoen het hoofd te bieden. En als ik één advies mag geven aan jonge mensen die de mogelijkheid krijgen om tijdelijk naar het buitenland te verkassen: DOEN!!
Dit Gastreport is geschreven door Nick van den Berg. Heb jij ook een verhaal te vertellen wat goed zou passen in het concept van Gastreport, schrijf dan naar eigen inzien een artikel en stuur het op naar gastreport@hortireporters.com.
Popularity: 23%
