Schiphol, woensdagavond 6 januari 22.45 uur. Met een uur vertraging staat vlucht KL889 klaar om mij en m’n nieuwe tijdelijke collega Jelle naar Hong Kong te vliegen. Het begin van wat misschien wel het meest bijzondere jaar uit m’n leven zal gaan worden…
Tijdens de vlucht lekker veel beenruimte bij de nooduitgang en gezelschap van een gezellige Taiwanese dame, die me mijn eerste maaltijd met stokjes leert eten.
Aangekomen in HK werd het al donker. In hartje HK had Jelle al een mooi hotel geregeld. ’s Avonds even door de stad gaan lopen. Met een treintje de berg opgegaan om van een adembenemend uitzicht op de skyline te genieten. Eten deden we in een bijzonder straatje. Deze was namelijk lang en heel stijl. Vandaar dat men dus maar een roltrappensysteem had aangelegd (langste roltrappensysteem ter wereld). Terwijl je naar boven gaat, zit het aan beide kanten vol met restaurantjes, waar je er onderweg een uit kunt kiezen om te gaan eten. De avond werd afgesloten met een paar biertjes op Lan Kwai Fon, een mooie en gezellige uitgaanstraat met kroegen, waar iedereen op straat loopt te feesten.
Op dag 2 hadden we 1 missie, namelijk het regelen van een Chinees visum. Bij de ingang van een metro station om 12.00 met iemand afgesproken. Over twaalven nog niemand te zien, en ineens komt er een verstrooide Aziaat in stropdas met een akte tas uit de menigte aanrennen om onze paspoorten in te nemen. Vijf uur later konden we ze ophalen bij een ander metrostation aan de Chinese grens. Konden we ondertussen mooi de HK flower market bekijken. Deze ligt niet op HK Island, maar HK New territories (het vaste land). Een kort maar mooi tochtje met de ferry dus. Om 5 uur was het even zweten of het allemaal wel goed kwam met onze visa, maar daar kwam dat mannetje ineens weer opduiken uit de gigantische mensenmassa, met onze paspoorten en een visum voor 3 maanden. Terug met de metro in de avondspits, wat een drukte!
De volgende dag uitchecken en met de trein (2 uurtjes) de grens over richting Guangzhou. Ik dacht genoeg wolkenkrabbers gezien te hebben en nu naar een klein provinciestadje te gaan, maar nee hoor. Een megastad van officieel 15 mln inwoners, maar officieus 30! Hier woont Arjan, een andere tijdelijke collega. Op de 30ste verdieping van een van de vele woontorens kregen we bij aankomst zowaar erwtensoep voorgeschoteld. ’s Middags, op weg naar een andere bloemenmarkt in de stad, eerst langs een electronica gebouw. Daar zitten allemaal verkoop winkeltjes die naast laptops en plasma schermen de meest bizarre gadgets verkopen. Op straat moet je je Koninginnedag Amsterdam voorstellen, en dat de noord-zuid lijn ook van oost naar west loopt. Zó veel mensen en overal wordt gebouwd. En dat gaat ook 24 uur per dag, 7 dagen per week zo door. Zo werden we zaterdag gewekt door het geluid van ratelbanden hier in de buurt. Dan is er weer ergens een woontoren af en wordt deze ingewijd om de geesten te verjagen. Met ongekende snelheid worden woontorens uit de grond gestampt, een metrolijn aangelegd en om de paar kilometer is er midden in de stad een knooppunt van wegen waar het prins clausplein niks bij is.
Afgelopen maandag de eerste ‘zakenlunch’ gehad, op de typische Chinese manier. Eerst visitekaartjes uitwisselen, altijd met twee handen aanreiken en accepteren. Dan heel geïnteresseerd ernaar kijken en het liefst een paar vragen stellen over het kaartje. De belangrijkste mensen nemen plaats aan tafel met hun gezicht naar de deuropening. Thee wordt ingeschonken, dan wordt er niet te zuinig veel eten neergezet (oa. Kippenlong en kippenvoeten), veel gelachen en gepraat, maar vooral niet te serieus over zaken gesproken. Ik laat het allemaal maar over me heen komen, gelukkig is Jelle erbij, die me wegwijs maakt en er al ervaring mee heeft.
Deze week ook naar de Guangzhou flower market geweest en naar een ander mega groot (alles is hier veel en groot) gebied met kwekers en handelaren in Fangcun. Deze twee dagen hadden we een vertaalchinees mee. Dat gaat een stuk makkelijker en sneller en je kunt tenminste wat dingen vragen en te weten komen. Woensdagavond terug naar huis kregen we een lift van een koi karper kweker richting het centrum van de stad en het laatste stukje gingen we met de metro (in het spitsuur). Echt ongekend wat daar gebeurt. Zo veel mensen, niet normaal. Als de metro aankomt, wordt het hele zaakje aangeduwd door van die beambten, maar zelfs toen pasten we er nog niet bij. Een minuut later komt echter alweer de volgende trein en herhaalt zich hetzelfde tafereel. Alles is super geregeld, heel efficiënt, dat is wel nodig ook.
Ben nu in Kunming aangekomen, hier blijf ik de komende paar maanden. Ben benieuwd…
Popularity: 6%
